كتاب «انقلاب‌های رنگی و انقلاب اسلامی ایران»، تألیف "شعیب بهمن"، جدیدترین اثر درباره‌ی انقلاب رنگی است كه به پردازش و بررسی این موضوع مهم پرداخته است. این كتاب در پاییز 1388، شمارگان 3000 نسخه، در 452 صفحه تنظیم و روانه بازار كتاب گردید. نكته جالب توجه در مورد چاپ و انتشار این كتاب این است كه كتاب حاضر قبل از تحولات 22 خرداد 88 طرح و تألیف گردیده است و این موضوع بیانگر دقت و توجه مركز اسناد انقلاب اسلامی به تحولات روز جامعه ایران اسلامی است.

قرن بیست و یكم شاهد بروز تحولات جدیدی در عرصه سیاست است كه عمدتاً در ره آورد فرآیند جهانی شدن در حوزه اطلاعات و مقدماتی همچون دموكراسی است. یكی از این تحولات بروز پدیده انقلاب های رنگی یا مخملی است كه در دهه پایانی قرن بیستم و از كشورهای اروپای شرقی همچون چكسلواكی و رومانی آغاز و در دهه نخست قرن بیست و یكم، به جمهوری استقلال یافته شوروی سابق همچون گرجستان و قرقیزستان تسری یافته است. این تحول همچنان كه از عنوان آن پیداست بر رویكردی نرم و شیوه ای آرام برای تغییر حكومت و حكمرانان تأكید دارد و از این رو، راهرو نوینی در عرصه تغییر رژیم ها به شمار می رود. موفقیت این شیوه در جوامع مذكور این گمانه در میان برخی استراتژیك های نومحافظ كار آمریكایی و بعضی گروه های مخالف جمهوری اسلامی را تقویت نموده است كه بهترین شیوه تغییر جمهوری اسلامی در شرایط كنونی، بهره گیری از همین راهبرد، یعنی برپایی انقلاب رنگی است. بر همین اساس اپوزیسیون ج. ا. ا در داخل و خارج و نومحافظه كاران آمریكایی در تداوم این فرآیند، سودای تغییر جمهوری اسلامی را از طریق انقلاب رنگی، درسر می پرورانند. كتاب حاضر با اشاره به چیستی و چرایی انقلاب های رنگی به مطالعه و بررسی طرح انقلاب رنگی جمهوری اسلامی ایران می پردازد.

به هر روی تاكنون كتاب‌های زیادی در رابطه با انقلاب‌های رنگی تألیف شده است كه هر كدام از جنبه‌ی آن را مورد بررسی قرار داده‌اند. كتاب انقلاب‌های رنگی و انقلاب اسلامی ایران تألیف شعیب بهمن جدیدترین اثر درباره‌ی انقلاب رنگی است كه به پردازش و بررسی این موضوع مهم پرداخته است. این كتاب در پاییز 1388، شمارگان 3000 نسخه، در 452 صفحه تنظیم و روانه بازار كتاب گردید.

محتوای كتاب:

كتاب با یك مقدمه، پیشگفتار، چهار بخش آغاز و با نتیجه‌گیری خاتمه می‌یابد. از این رو در بخش نخست كه با عنوان «انقلاب‌های رنگی» مشخص شده است مؤلف در سه فصل مجزا به بررسی ماهیت، عوامل وقوع و بازیگران حاضر در انقلاب‌های رنگی پرداخته است. در فصل نخست ضمن تشریح ماهیت، تفاوت‌ها و شباهت‌های انقلاب‌های رنگی با انقلاب‌های كلاسیك، جنبش‌های اجتماعی و شورش‌های اجتماعی، در نهایت با مشخص نمودن انقلاب‌های رنگی در سنخ براندازی‌های نرم، فصل نخست بخش اول را خاتمه می‌دهد. در فصل دوم به عوامل شكل‌گیری انقلاب‌های رنگی می‌پردازد و در این بین با اشاره به رژیم‌های دو رگه، بر عواملی نظیر تمركز مطلق قدرت و عدم چرخش نخبگان، فساد سیاسی، اقتصادی و اداری، نارضایتی عمومی (فقر و نابرابری‌های اجتماعی)، خلأ هویت و فقدان مشروعیت نخبگان و رژیم‌های حاكم تأكید نموده است. در فصل سوم نیز به بازیگران عرصه‌ی انقلاب‌های رنگی یعنی نخبگان و مخالفان سیاسی، سازمان‌های غیر دولتی (NGOs)، احزاب سیاسی، جنبش‌های دانشجویی و فعالان جوان به همراه رسانه‌های همگانی را مورد بررسی قرار می‌دهد.

در بخش دوم كه با عنوان «سابقه‌ی وقوع انقلاب‌های رنگی» مشخص شده است، در سه فصل مجزا به سابقه‌ی وقوع انقلاب‌های رنگی می‌پردازد. در فصل نخست مؤلف پس از مرور انقلاب گل رز انگلستان، انقلاب نارنجی اوكراین و انقلاب لاله‌ای قرقیزستان، به بررسی پیامدهای انقلاب‌های رنگی در حوزه‌های پساكمونیستی می‌پردازد. در فصل دوم نویسنده نیز الگوی انقلاب كاخ لبنان و پیامدهای آن را كه به شكست انقلاب رنگی منجر شد، مرور نموده و معتقد است این انقلاب كه توسط عناصر غرب‌گرا سازماندهی شده بود، در نهایت با پیروزی حزب‌الله لبنان، شكست سنگینی به جبهه‌های طرفدار غرب وارد ساخت. در فصل سوم نیز با توجه به الگوی ارائه شده در بخش اول، به بررسی و تحلیل مصداقی بازیگران و عوامل مؤثر در انقلاب‌های رنگی می‌پردازد.

بخش سوم كه تحت عنوان «ایران و انقلاب‌های رنگی» مشخص شده است، شامل دو فصل می‌شود. فصل نخست به تلاش‌های صورت‌گرفته جهت برپایی انقلاب رنگی در ایران اشاره می‌نماید. در این فصل مباحثی همچون شكست استفاده از قدرت سخت توسط بیگانگان و توسل دشمنان انقلاب اسلامی به شیوه‌های براندازی نرم مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرد. در فصل دوم نیز با توجه به این نكته كه انقلاب‌های رنگی در زمره‌ی تهدید‌های نرم محسوب می‌شوند، به بررسی تهدیدهای نرم انقلاب اسلامی اختصاص یافته است. این فصل شامل تهدیدهای فرهنگی- اجتماعی، تهدیدهای سیاسی و تهدیدهای اقتصادی می‌شود. در ذیل تهدیدهای فرهنگی- اجتماعی به مواردی نظیر تهاجم فرهنگی، خطر انزوای روحانیت و نیروهای انقلابی و تفرقه و جدایی میان حوزه و دانشگاه اشاره خواهد شد. در قسمت تهدیدهای سیاسی نیز مواردی همچون تضعیف رهبری انقلاب اسلامی، نفوذ فرصت‌طلبان در بدنه‌ی انقلاب اسلامی، تشدید اختلاف‌ها میان جریان‌های سیاسی و تشتت و تفرقه میان اقوام، ادیان و مذاهب گوناگون را مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهد. همچنین مخاطراتی نظیر افزایش فاصله‌ی طبقاتی و بی‌توجهی به مستضعفان، تجمل‌گرایی و مصرف‌گرایی و گسترش فساد را به عنوان مهم‌ترین تهدیدهای اقتصادی انقلاب اسلامی مورد بررسی قرار می‌دهد.

در بخش چهارم كه با عنوان «بررسی تطبیقی انقلاب‌های رنگی با انقلاب اسلامی» مشخص شده، مؤلف به تحلیل آن پرداخته است. در فصل نخست این بخش با توجه به این نكته كه آرمان‌های انقلاب اسلامی و تحقق آنها بیانگر افزایش قدرت نرم نظام جمهوری اسلامی ایران است و به همین نسبت، عدم تحقق آنها نیز می‌تواند تهدیدهای مختلفی را در پی داشته باشد، لذا به آرمان‌ها و ارزش‌های انقلاب اسلامی به مثابه قدرت نرم ایران پرداخته شده است و مباحثی نظیر ایجاد و استقرار حكومت اسلامی، استقلال، نفی وابستگی و سلطه و برقراری عدالت اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته است. در فصل دوم نیز بررسی و تحلیل امكان وقوع انقلاب رنگی در ایران مورد بررسی قرار گرفته است. در این فصل، ابتدا عوامل و بازیگران حاضر در ایران با موارد مشابه انقلاب‌های رنگی مورد مقایسه قرار گرفته است. در این قسمت محقق محترم از یك سو تفاوت‌های موجود در فضای سیاسی انقلاب‌های رنگی با انقلاب اسلامی و از سوی دیگر تمایز بازیگران عرصه‌ی انقلاب اسلامی با انقلاب‌های رنگی را مورد بررسی قرار داده است. همچنین در این فصل به عدم كارآیی نیروهای خارجی جهت نفوذ در ایران نیز پرداخته و چگونگی حضور سازمان‌های بین‌المللی غیر دولتی (NGOs) و نحوه‌ی تأثیرگذاری تبلیغات رسانه‌های جهانی را به چالش می‌كشاند. در نهایت نیز به محدودیت‌ها و موانع برپایی انقلاب رنگی در ایران اشاره نموده است.